Posts Tagged ‘płytki elewacyjne’

Zgodnie z wymaganiami sanitarnymi metnosc wody wodociagowej nie powinna przekraczac 1

Sunday, July 17th, 2016

Do sporządzania skali wzorców odpowiadającej mętności od O do 1000 używa się cieczy zawierającej 1 g krzemionki w 1 l wody destylowanej. Mętność tego roztworu oznacza się przez 1000. Oznaczenie stopnia mętności w mg krzemionki na 1 l wody wykonuje się przez porównanie mętności prób badanej wody ze skalą wzorcową. Zgodnie z wymaganiami sanitarnymi mętność wody wodociągowej nie powinna przekraczać 1, mętność zaś wody studziennej nie powinna być wyższa niż 10. Wody powierzchniowe płynące mają często mętność 30, a w porze deszczowej i powyżej 50. Zapach. Woda czysta nie posiada zapachu. Substancje próchniczne oraz resztki gnijących roślin nadają wodzie zapach błotny; woda rzeczna w okresie powodzi ma zapach ziemisty; gnijące ryby, wodorosty i fekalia wywołują zapach odrażający; niewielkie ilości fenolu wody z okręgów węglowych – wstrętny. Fenol w rozcieńczeniu l : 1 000000 lub większym nie jest wyczuwalny, natomiast gdy woda jest chlorowana, tworzą się chlorofenole wywołujące zapach przykry (m. in. jodoformu). [więcej w: Kamień dekoracyjny, płytki elewacyjne, deska tarasowa ]

Siły naporu i uderzenia hydrodynamicznego

Tuesday, July 12th, 2016

Siły naporu i uderzenia hydrodynamicznego znacznie się od siebie różnią i w zasadzie stanowią dwa skrajne przypadki, między którymi zawarta jest cała gama sił o charakterze mieszanym, posiadających cechy zarówno naporu jak i uderzenia. Pionowy rozkład naporu (parcia) hydrodynamicznego w momencie występowania maksymalnej rzędnej grzbietu fali. Dla sporządzenia takiego wykresu,; umożliwiającego określenie obciążeń hydrodynamicznych działających na budowlę należy wyznaczyć trzy charakterystyczne parametry: maksymalne wzniesienie grzbietu fali nad poziomem spokoju (zo), maksymalną rzędną parcia w poziomie spokoju (Pmax) oraz w poziomie dna (Pa). W przypadku fal’ o charakterze ciągłym moment występowania maksimum ciśnienia hydrodynamicznego w poziomie spokoju pokrywa się z momentem występowania maksimum grzbietu fali (niezależnie od stopnia interferencji). Pionowy rozkład ciśnień jest w zasadzie nieliniowy, jednak dla celów praktycznych przyjmuje się, że zmiana ciśnień przebiega wzdłuż linii prostej. Sam proces uderzenia fali, mający charakter krótko- trwały może przebiegać różnie, dając też różne wartości obciążeń. W obliczeniach praktycznych wybiera się wypadek najniekorzystniejszy, który występuje przy uderzeniu fali o budowlę pionowym frontem, bez udziału amortyzującej poduszki po- wietrznej (która zwykle tworzy się między masą wody a powierzchnią ściany). Dla wyznaczenia maksymalnego obciążenia hydrodynamicznego pochodzącego od uderzenia fali wyznacza się tzw. powierzchnię impulsu Aimp, stanowiącą pole trójkąta o podstawie równej czasowi trwania impulsu tA i wysokości odpowiadającej maksymalnej rzędnej ciśnienia hydrodynamicznego Pmax. Ogólnie pionowy rozkład ciśnień hydrodynamicznych przy uderzeniu podobny jest do rozkładu sił naporu. Wartość sił działających na budowlę zależy ponadto od rodzaju fali i związanej z tym w pewnym stopniu wielkości jej parametrów. Dlatego też, szczególnie dla fal w strefie transformacji, należy dobrać odpowiednią metodę obliczeń, ponieważ siły o innej wielkości wywiera fala sinusoidalna czy trochoidalna, a inne np. fala knoidalna lub samotna. [przypisy: płytki elewacyjne, płyty warstwowe, Kamień dekoracyjny ]